Hoe de kameel aan zijn bulten kwam

Erkenning. Ik heb het zo nodig, dat ik wilde dat ik zonder kon. Een tijd lang dacht ik zelfs dat ik daar naar moest streven. Dat ik dan pas klaar was voor het echte leven. Totdat ik besloot dat een leven zonder erkenning wat saai zou worden. Ik vertelde mezelf het volgende verhaal:

De Schepper boetseerde de dieren van klei, en blies ze leven in, wees ze hun plek in de wereld en zei:

“Probeer het uit. Kom terug als je iets nodig hebt. Ik zal één keer luisteren naar al je wensen, en je toerusten voor de uitdagingen waar jullie voor staan.

Toen de kameel terug kwam, wist hij precies wat hij wilde: Lange wimpers zodat het stof van de woestijn niet in zijn ogen zou waaien. Lange benen omdat hij grote afstanden moest afleggen. Brede hoeven zodat hij niet in het zand zou wegzakken. En nooit meer dorst, want in de woestijn was weinig water.

“Weet je het zeker?” vroeg de Schepper nog. De kameel wist het zeker, en zo geschiedde. Toen alle dieren geweest waren stond daar opnieuw de kameel.

“Hoe gaat het?”, vroeg de Schepper

“Nou”, zei de kameel: “de wimpers zijn fantastisch, en ook met mijn benen en hoeven ben ik heel blij” De Schepper wachtte. Hij wist wat er zou komen.

“Ik mis de dorst zo”, zei de kameel: ”Ik mis het moment dat ik met vreselijke dorst bij een oase kom, en dan kan drinken. Dan smaakt het water zo heerlijk. Nu drink ik af en toe nog wel eens, maar het water smaakt me niet.”
de Schepper begreep het.

“Twee bulten geef ik je, daarmee kun je voedsel en water opslaan voor de lange tochten door de woestijn.
Maar altijd zul je terug willen keren naar een oase. En je zult ervaren hoe heerlijk het is om je dorst te laven.”

Over jjvoerman

Jacob Jan Voerman. Leraar op de Vallei. Een school voor natuurlijk leren. Schrijver, verteller en theatermaker. Meer? Ik woon in Wijchen met mijn vrouw. Twee kinderen de deur uit, en twee nog lekker thuis. Ik ben een aantal jaar geleden slechthorend en uiteindelijk doof geworden. Ik hoor nu met een Cochleair Implantaat. Sinds zomer 2014 ben ik actief op de Democratische School de Vallei.
Dit bericht werd geplaatst in verdicht. Bookmark de permalink .

5 reacties op Hoe de kameel aan zijn bulten kwam

  1. dagnespresso zegt:

    Mooi verhaal, een balans tussen ‘uit de voeten kunnen met een voorraadje’ en ‘de momenten van dorst lessen’ en het ‘overleven van de tijd dat je dorst hebt’!

  2. Khadija zegt:

    Lovely. Het zijn de kleine dingen die het hem doen! Je moet kunnen genieten van iets dat je niet altijd kunt hebben.

  3. Pingback: rondjes en spiralen | Jacob Jan Voerman

  4. Pingback: Doorzetten | Jacob Jan Voerman

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s